<ν΄αντιγράψεις ένα συγγραφέα είναι κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, ν΄αντιγράψεις πολλούς ειναι έρευνα. >>

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ;



Παρακάτω υπάρχει μια λίστα με μερικά ανδρικά και 
γυναικεία αρχαία ελληνικά ονόματα και το τι σημαίνουν. 
Πολλά από αυτά χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα.

Αγαθοκλής/ Αγαθόκλεια (αγαθός/ ή+κλέος) ο/ η έχον/







ουσα καλή φήμη

Αγησίλαος ( άγω+λαός) ο ικανός ηγέτη
Αθηναγόρας (Αθήναι+αγορά) ο σοφός αγορητής
Αθηνόδωρος (Αθηνά+δώρο) δώρο της Αθηνάς, ο σοφός
Αλέξανδρος (αλέξω:απομακρύνω+ανήρ) ο απωθών 
τους άνδρες, ο ανδρείος
Άλκηστις (αλκή+εστία) η χάρη της οικογενείας
Αλκιβιάδης (αλκή+βία) ο τολμηρότατος.
Αλκμήνη (αλκή+μήνη:σελήνη) η ακτινοβολούσα
Ανδροκλής (ανήρ+κλέος) ο ένδοξος
Ανδρομάχη (ανήρ+μάχομαι) η πρόμαχος
Αριάδνη (άρι:πολύ+αγνή) η αγνότατη
Αριστόβουλος (άριστος+βουλή) ο άριστος σύμβουλος.
Αριστογένης (άριστος+γένος) ο ευγενής.
Αριστοκλής (άριστος+κλέος) ο έχων άριστη δόξα.
Αριστομένης (άριστος+μένος) ο ανδρειότατος.
Αρσινόη (άρσις <αίρω+νους) η υψηλόφρων. Αφροδίτη 
(αφρός+αναδύω) η αφρογενής, η ωραιοτάτη. 
Δηιδάμεια (δήϊος: εχθρός+δαμάζω) η νικήτρια των εχθρών 
Δημοσθένης (δήμος+σθένος) η δύναμη του λαού 
Διογένης (Ζευς+γένος) ο Θεογένητος 
Διομήδης (Διός+μέδων:άρχων) ο άρχων με θεία δύναμη 
Διώνη (εκ του Διός) η θεϊκή 
Επαμεινώνδας (επί+άμεινον) ο προοδευτικός 
Ερατώ (ερώ:αγαπώ) η αξιολάτρευτη, 
Μούσα Εριφύλη (έρι:πολύ+φύλον) η έξοχη των γυναικών 
Ετεοκλής (ετεός:αληθής+κλέος) ο έχων αληθινή δόξα 
Ευαγόρας (ευ+αγορεύω) ο καλός ομιλητής 
Ευδοξία (ευ+δόξα) η έχουσα καλή φήμη 
Ευνομία (ευ+νέμω:διανέμω) η δίκαιη χορηγός των αγαθών 
Ευρυβιάδης (ευρύς+βία) ο πολύ αυταρχικός 
Ευρυδίκη (ευρύς+δίκη) η πολύ δίκαιη 
Ευρύκλεια (ευρύς+κλέος) η πολυένδοξη 
Ευρυσθένης (ευρύς+σθένος) ο καρτερικότατος. 
Ευτέρπη (ευ+τέρπω) η πολύ ευχάριστη, 
Μούσα. Ήβη (ήβη: ακμή) η πάντοτε θαλερή, νέα 
Ηλέκτρα (ηλέκτωρ:ο ακτινοβολών ήλιος) 
η ακτινοβολούσα από χάρη 
Ηρώ (Ήρα) η προσωποποίηση της Θεάς Ήρας 
Θάλεια (θάλλω) η δροσερή, η ωραία, 
Μούσα Θέμις (τίθημι>θεσμός) η θεά του Δικαίου, 
η άκρως δίκαιη.
Θεμιστοκλής (θέμις+κλέος) ο ένδοξος υπερασπιστής 

του δικαίου.
Θουκυδίδης (Θεού+κύδος:δόξα) ο δοξάζων τον θεό.
Θρασύβουλος (θρασύς+βουλεύομαι) ο τολμηρά σκεπτόμενος.
Ιάσων (ίασις:θεραπεία) ο θεραπευτής.
Ιοκάστη (ίον+κάζω:στολίζω) η ωραία ως μενεξές.
Ιππολύτη (ίππος+λύω) η αρματιλάτις.
Ίρις (είρω:αγγέλω) η αγγελιοφόρος των θεών.
Ιφιγένεια (ίφι:ισχυρά+γίγνομαι) η πολύ ισχυρή.
Ίων (ίον:άνθος) ο μενεξεδένιος.
Καλλιόπη (κάλλος+ωψ:οφθαλμός) η έχουσα ωραία μάτια.
Καλλιρρόη ( καλώς+ρέω) η δροσερή ως καθαρό νερό.
Κίμων (χίμων: χειμών) ο θυελλώδης.
Κλέαρχος (κλέος+άρχω) ο ένδοξος άρχων.
Κλειώ (κλέος) Η ένδοξη, Μούσα.
Κλεόβουλος (κλέος+βουλή) ο επινοητικότατος.
Κλεομένης (κλέος+μένος) ο ένδοξος για τη γενναιότητά του.
Κλεονίκη (κλέος+νίκη) η ένδοξη νικήτρια.
Κλεοπάτρα (κλέος+πάτρη) η δόξα της πατρίδος.
Κρίτων (κρίνω) ο ευφυής.
Λέανδρος (λαός+ανήρ) ο ανδρείος του λαού.
Λητώ (λανθάνω) η μυστηριώδης.
Μελπομένη (μέλπω) η ευφραίνουσα με το άσμα της.
Μενέλαος (μένος+λαός) η ορμή του λαού.
Μιλτιάδης (μίλτος:ερυθρά βαφή) ο αιματώδης, ο ανδρείος.
Μυρτώ (μύρτον) η ευχάριστη ως μυρτιά.
Ναυσικά (ναυς+καίνυμαι:υμνούμαι) η υμνούμενη από 

τους ναυτικούς.
Νεοκλής (νέος+κλέος) η νέα δόξα.
Νεφέλη (νέφω:χύνω ύδωρ) η προσφέρουσα ζωογόνον ύδωρ.
Ξανθίππη η ξανθή ιππεύτρια.
Ξενοφών : ο ανδρείος ηγέτης των ξένων
Οδυσσεύς (οδύσσομαι:διώκομαι) ο διωκόμενος υπό των θεών.
Ορέστης (όρος+ίσταμαι) ο ορεσίβιος.
Πάτροκλος (πατρίς+κλέος) η δόξα της πατρίδος
Περικλής (περί+κλέος) ο ένδοξος
Πηνελόπη (πήνη:υφάδι+λέπω:εκτυλίσσω) η καλλιτέχνις υφάντρια.
Πολυδεύκης (πολύ+δεύκος:γλεύκος) ο πολύ γλυκός
Πολύμνια (πολύς+ύμνος) η θεία τραγουδίστρια, Μούσα.
Πολυξένη (πολύ+ξενία) η πολύ φιλόξενη.
Πύρρος (εκ του πυρρός) ο ξανθοκόκκινος
Σόλων (πιθανώς από το ρ. σέλλω:σείω) ο διασείσας το παλαιό, 

ριζοσπάστης
Σοφοκλής (σοφός+κλέος) ο έχων δόξα σοφού
Σωκράτης (σώζω+κράτος) ο σωτήρ του κράτους
Τερψιχόρη (τέρπω+χορός) η τέρπουσα με το χορό της, Μούσα.
Τηλέμαχος (τηλέ: μακριά+μάχομαι) ο αγωνιζόμενος μακράν 

της πατρίδος
Τιμολέων (τιμή+λέων) ο ισχυρός ως λέων
Φαίδρα (φαιδρός < φως) η φωτεινή, η λάμπουσα από χάρη. 
Φαίδων (φως) ο λαμπρός καθ όλα 
Φερενίκη (φέρω+νίκη) η νικηφόρος 
Φίλιππος (φιλώ+ίππος) ο αγαπών τους ίππους 
Φιλομήλα (φιλώ+μέλος) η 
φιλόμουσος, η φίλη της αρμονίας. 
Φοίβος (φάος:φως) ο ακτινοβόλος 
Φρίξος (φρίττω) ο τρομακτικός. 
Χρυσηϊς (χρυσός) η πολύτιμη, η χρυσαφένεια. 

ΠΗΓΗ : ΠΕΡΙΕΡΓΑ-STRANGE: ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ 
ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ; 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου